روزهای pms، همان وقتهاست که هورمونها میروند به سوی خلق معجونی در تن آدمی که بتوانی در کسری از ثانیه تاب بخوری میان زودرنجی و زودخشمی و خاکسترنشینی و سوگواری و قربانی کردن و قربانی شدن و پوچی و نیستی و تمام.
البته که خوب است حواس آدم به تقویم باشد و بهتر که به اطرافیان اطلاع بدهد تا حامی باشند. هم از احوال ما مراقبت کنند هم در مواقع حساس هوایمان را داشتهباشند که بیآبرویی و پشیمانی به بار نیاوریم.
آدمی هم باید تمرین کند تا احساساتش را مدیریت و کنترل کند. اینها میروند و میآیند. معتبر نیستند تا مبنا قرار بگیرند برای تصمیمگیری و اقدام. حالا زنبیل بستهام آمدهام نزد مادر به اعتکاف. روحی سبک کنم و جدا شوم از بار مسئولیتهای عالم. میگذرد دیگر.