باده

از شهریور سال ۴ گرم تمرین شدیم و سرخوشی کردیم با تمرین برش‌های منولوگی از داستان‌های صادق هدایت. تجربه‌ی نمایشی کردن بوف کور. در سیزدهمین فستیوال تئاتر مکتب تهران،‌ چندشبی تجربه کردیم و حالا گرم تمرین هستیم تا ببینیم به کدام مقصد برسیم. غیر از این، همدستی با نمایشنامه‌خانی هم برقرار است در رویدادهای مکتب تهران.

هنوز خودم هستم، باده علوی. سرم گرم است به تئاتر و ادبیات. دلم گرم است به آموختن و تمرین و نوشتن. آموزه‌گیر مکتب و مدرسه هستم و قدردان استادانم.

این‌جا روزنامه (خاطرات روزانه) می‌نویسم از روزمرگی‌ها، آموخته‌ها و تجربیاتم. در پادمست، میوه‌هایم را چیده‌ام پیش چشم شما، از داستان تا فایل صوتی. در رُخ هم میوه‌های عکاسی را. قُلُپ جای زبان‌بازی‌ها و چهچهه‌ها (توئیت) است. تئاتراه، یادگار وبینار روزانه‌مان است. حالا وبسایتی‌ست برای انتشار مقالات منسجم تئاتری.

و پاتیل! پاتیل عزیزم. اولین خانه‌ام. نخستین رسانه‌ای که ساختم و هنوز هم برجاست. تعهد پاره‌نویسی روزانه را در پاتیل تمرین کردم و از نگاه توجه همسفرانم بسیار آموختم. گاهی از پاتیل هم اینجا پیمانه می‌کنم.