باده

از شهریور سال ۴ گرم تمرین شدیم و سرخوشی کردیم با تمرین برش‌های منولوگی از داستان‌های صادق هدایت. تجربه‌ی نمایشی کردن بوف کور. در سیزدهمین فستیوال تئاتر مکتب تهران،‌ چندشبی تجربه کردیم و حالا گرم تمرین هستیم تا ببینیم به کدام مقصد برسیم.

هنوز خودم هستم، باده علوی. سرم گرم است به تئاتر و ادبیات. دلم گرم است به آموختن و تمرین و نوشتن. آموزه‌گیر مکتب و مدرسه هستم و قدردان استادانم.

این‌جا روزنامه (خاطرات روزانه) می‌نویسم از روزمرگی‌ها، آموخته‌ها و تجربیاتم. در پادمست، میوه‌هایم را چیده‌ام پیش چشم شما، از داستان تا فایل صوتی. در رُخ هم میوه‌های عکاسی را. قُلُپ جای زبان‌بازی‌ها و چهچهه‌ها (توئیت) است. تئاتراه، یادگار وبینار روزانه‌مان است. حالا وبسایتی‌ست برای انتشار مقالات منسجم تئاتری.

و پاتیل! پاتیل عزیزم. اولین خانه‌ام. نخستین رسانه‌ای که ساختم و هنوز هم برجاست. تعهد پاره‌نویسی روزانه را در پاتیل تمرین کردم و از نگاه توجه همسفرانم بسیار آموختم.